Selfie please !

We zijn een bezienswaardigheid. Het aantal Westerse toeristen is op één hand te tellen. We zijn ook nog eens ‘een van hen’ omdat we met kinderen reizen én met vijven op twee brommers door plaatsen rijden waar men niet vaak een toerist zal zien.

Men is hier dol op Selfies. In restaurants, op straat of in het park, oud en jong, het maakt niet uit. Daarna lopen ze giechelend weg.

Ook vraagt men of wij foto’s van hén maken. Chauffeurs stoppen of markt lui gaan er speciaal voor zitten.

We maken de foto, laten deze aan hen zien waarna zij en wij samen lachen om de foto.

Terug in de tijd op Sumatra

Na ons luxe verblijf in de flat in Maleisië, is het even omschakelen op Sumatra. We missen de vanzelfsprekendheid van een goede koffiezaak of restaurantjes in de buurt. Wat we niet missen is de vervuiling van een land met flatgebouwen, constructiewerk of snelwegen.

Sumatra is nog zó puur. Het is gewoonweg prách-tig.

In het plaatsje TukTuk aan het kratermeer Lake Toba verblijven we in een origineel Batak huis. 99% van de bewoners is Christen. Ooit was dit dorpje een ontmoetingsplaats voor hippies maar tegenwoordig is het dorp zo goed als uitgestorven met een enigszins vreemde sfeer door de vele leegstaande hotels. 80% van de toeristen blijft weg door berichtgeving over Tsunami’s, uitbarstende vulkanen, landverschuivingen en rampen met veerboten. Er is nauwelijks handel voor de bewoners.

Nadat we onze geest en lijf gereset hebben, kunnen we genieten van de rust. Nog nooit heb ik ergens geslapen waar het zó stil is. De omgeving is ideaal voor Sam en Jade die toetsweek hebben. Er wordt veel geleerd en alle gemaakte toetsen worden doorgemaild naar de school in NL.

Het huis heeft een prachtig uitzicht op het meer. Er is een zwembadje, moestuin, babykonijntjes en kano’s. De Nederlandse eigenaar blijkt een onderlegd man. Zelfs Koning Willem Alexander is door deze man opgeleid in Watermanagement. Na een afsluitend ‘diner aan huis’ laten we de koffers ergens achter. Met één setje reservekleding per persoon en onze laptops, iPads en zwemkleding, rijden we op de bonnefooi – op twee brommers – aan!

 

Een pracht schuilplek tegen de regen

“Hier heb ik echt geen zin meer in hoor, ik word te oud!” zegt Wim. We zijn nog maar net met de brommer vertrokken of het begint te regenen. “Hier was ik al bang voor, vanaf 12.00 uur is er regen voorspeld en dat iedere dag.“

Na wat schuilen, even rijden – er is helemaal niets in de omgeving behalve natuur – stoppen we voor een huis.

Een prachtig meisje komt naar buiten. Met handen en voeten komen we erachter dat ze 12 jaar is. Ook haar ouders komen naar buiten. Wij staren naar hen, zij naar ons. Ze blijken 6 kinderen te hebben en een kleinkind.

Jade haalt haar speelkaarten onder het brommerzadel vandaan. “Shall we play?” Het meisje knikt. Na even oefenen heeft ze het spelregels door. Ook Dagmar gaat meedoen.

“En nu?” vraagt Sam, “we kunnen hier toch niet de hele tijd blijven. Dat vinden die mensen niet leuk. “

“Jawel,” zeg ik, “je ziet aan de mensen dat ze het wel leuk vinden. Het regent zo erg Sam, wat kunnen we anders?”

In de hele omgeving lijkt niets te doen. We zien alleen dit huis en een huis ernaast en verder helemaal niets behalve een prachtige natuur. De buurman is aangeschoven en filmt het hele tafereel zeker 15 minuten lang met zijn oude mobieltje.

Op een gegeven moment worden we uitgenodigd om naar binnen te gaan. We krijgen een deken want het is echt koud, we hebben helemaal geen warme kleding bij ons!

“Coffee?” vraagt de moeder. Gelukkig heb ik zelf wat Nescafé bij me en haal dat ook uit de brommer. Zij zorgt voor het warme water, ik voor de koffie. We lachen naar elkaar. Een oudere dochter arriveert ook. Ze spreekt een heel klein beetje Engels. Ze legt via Facetime contact met een zus in Jakarta om het hele tafereel te delen.

Intussen blíjft ’t regenen. Niet een beetje, maar heel hard. We zijn al bijna 2 uur hier! Het meisje, Jade en Sam nu ook, zitten nog steeds te kaarten.

Wim heeft inmiddels papieren kleingeld uit verschillende landen aan de man des huizes gegeven. Hij is er zó ontzettend blij mee en blíjft de briefjes bestuderen. Hij biedt ons zijn enige regenjas aan. Die nemen we uiteraard niet aan.

“Wat nu, we zullen toch écht verder moeten,” zeg ik. Ontmoedigd kijken we naar de regen terwijl we naar buiten lopen om te vertrekken. “We worden hartstikke ziek zo,” zegt Wim.

En dan gebeurt het ongelooflijke !

Het oudere meisje wijst naar de regenjas van haar vader en dan naar het huisje van de buren. Het blijkt een miniscuul winkeltje te zijn! En ze verkopen …. regenjassen! We schieten in de lach en komen he-le-maal niet meer bij. Na úren schuilen!

En zodra we op de brommer zitten … stopt de regen! Ik kom he-le-maal niet meer bij van het lachen!

 

 

Afzien onderweg

Als je reist, moet je flexibel zijn. Zeker als je op twee brommers ’s ochtends aanrijdt en niet weet waar je ’s avonds slaapt.

Hieronder wat ervaringen van de afgelopen week:

Regen, kou en dan verlang je naar het moment over 20 km dat je het tentje bereikt voor een koffie break … blijkt er geen tentje te bestaan!

En in het enige hotel dat er is:

Het gevoel dat er beestjes kruipen op je matras

Ondefinieerbare vlekken op de lakens

Wc knopjes en deuren die je liever niet aanraakt

Vochtige kussens

Muren met meer schimmel dan witte muur

Spontaan overgeven tijdens het tandenpoetsen als je naar het afvoer putje kijkt

Herrie van brommers, startende minibusjes (om 05.00 uur) en trucks die voorbij razen

Blaffende honden, muggen, krolse katers en kraaiende hanen

Een spontaan verschijnende kakkerlak als je naar de wc gaat ’s nachts

Een telefoon die afgaat omdat je m niet stil hebt staan – tijdsverschil vergeten-

Kei luide muziek

Hoge decibel luidsprekers van de moskee

Een lekkende waterboiler (die op het dak van het hotel staat) lekt urenlang midden in de nacht, en het water valt net naast jouw slaapkamerraam op de grond.

Geen WIFI

Leuk joh, reizen!

Prachtige tijd in Berastagi

Maar natuurlijk is alle afzien niet voor niets. En het is maar tijdelijk.

Omdat we geen haast hebben en geen vooropgezet plan, maken we de mooiste dingen mee. De mensen zijn zó verschrikkelijk aardig. Echt overal waar we komen, zwaait men naar ons of wil met ons op de foto. Dagelijks treffen we wel ergens een bruiloft. We worden overal uitgenodigd en hebben alle rust om met mensen te praten, erbij te komen zitten of tips van de lokale bevolking op te volgen. Met onze brommers zijn we enorm flexibel.

Deze trip is een van de mooiste die we gemaakt hebben tijdens al onze reizen.

Mijn mooiste foto. Dit jongetje verstopte zich achter de losse deur die tegen een muur staat. Na enkele minuten wachten kwam hij tevoorschijn en had ik m op beeld

China is ruling the world !

We lopen over een kermis in Penang, Maleisië. “Kijk eens hoe opvallend,” zeg ik, “het zijn wéér de Chinezen die het geld verdienen. Zij zijn degene die achter de kassa zitten, het geld innen. Probeer maar eens een Maleisiër te spotten in die rol.” Hoe langer we in Azië verkeren, hoe opvallender de rol van de Chinees wordt.

De bevolking van Maleisië is een mix van Malay, Chinese Malay en Indian.

Alle overheidsbanen worden ingevuld door de Islamitische Malay. De meeste Malay zijn dus ambtenaar. Mocht Trump hier aan de macht zijn, dan had een groot deel van de Islamitische bevolking nu geen inkomsten.

De Indiër zie je vooral als bewaker, portier of schoonmaker werken.

En je hebt de Chinese Malay. Deze Chinezen zijn geboren in Maleisië, spreken vele talen uitstekend (Chinees, Kantonees, Engels en Maleisisch / Indonesisch) én zijn gebóren handelaren. De Chinees domineert het economische hart van het land.

De Chinezen werken ontzettend snel en praktisch. Dat weten we natuurlijk wel maar hier in Maleisië zijn we toch weer verbaasd:  3 dagen voor de officiële opening van een nieuwe vestiging van koffieketen ‘Coffee Bean’ hier om de hoek was de zaak nog één bouwput van cement, zonder vloer, draden electra, zonder stucwerk, zonder verfje. 3 dagen later zaten er tientallen mensen koffie te drinken; de zaak zag er prachtig uit.

De Condo (een luxe appartement met alle voorzieningen) waar wij nu tijdelijk in wonen wordt voornamelijk bevolkt door Chinezen. Dit hele land staat vol met dit soort luxe flats en woningen waarvan een fractie helaas wordt bewoond. De meerderheid is in bezit van Chinezen en staat grotendeels leeg. Maar men blíjft bouwen want waar moet men anders met zijn of haar geld naartoe?

Ik denk terug aan een gesprek dat we in China hadden met een Nederlander. “Al die Chinese jonge kinderen die je hier ziet rondlopen hebben ieder stuk voor stuk minimaal 50.000 euro op hun rekening nog voor ze iets hebben hoeven doen. De meesten hebben vele malen meer. Ze weten van gekkigheid niet meer wat ze met het geld moeten doen.”

Gesprekken met Grab chauffeurs (óveral zie je Grab) geven ons een idee hoe men denkt. “The goal of the Chinese in this country is to give each of their children their own house.”

En terugdenkend aan onze tijd in Cambodja wisten we toen ook al niet wat we zagen. Duizenden arbeiders uit China werden overgevlogen om grote hotels, flatgebouwen en Casino’s neer te zetten voor Chinese vastgoedmagnaten. Geen ene Cambodjaan werd er beter van.

Wim stuurt me eind 2018 een tweet van Floortje Dessing door. Bijzonder om na 15 jaar weer in Cambodja te zijn!Veel veranderd in die tijd; vooral opvallend is de giga Chinese invloed die met het grote geld in dit land gepompt word, zoals in zoveel landen waar ik kom. Zou ook eens een programma over moeten komen.

Niet alleen in Amsterdam maar ook in Eindhoven zie je steeds meer Chinezen die huizen kopen en verhuren. Chinezen mengen zich in elektriciteitscentrales en gastransport. China is niet meer het land dat ooit alles kopieerde. Het land heeft inmiddels zó veel geld dat ze voorop lopen in innovatie. Wereldwijd krijgen ze steeds meer macht.

Wij Nederlanders hebben geen idee hoe klein ons land eigenlijk is en hoe ver de invloed van China reikt.

Dankbaar voor dit leven

Het leven lijkt hier enigszins op NL. Werken, studeren, brainstormen, Erica op reis, Ik vertrek, Shark Tank of het gedownloade nieuws kijken.

Tijdens de lunch praten we vaak over vele onderwerpen. Het Onderwijs (Mieke), CO2 veroorzaakt geen klimaatverandering (Wim), Nieuwe Turnkunstjes (Jade), Games (Sam) en Inspiratie (Dagmar).

Het grote verschil is dat ik nauwelijks huishoudelijk werk hoef te doen, we ’s avonds veel uit eten gaan,  de zon schijnt en het zwembad recht voor onze neus ligt. Daarnaast zijn we 24/7 samen.

“Hier, ik heb het krantje voor je meegenomen,” zegt Wim nadat hij bij de 7-Eleven boodschappen heeft gedaan. Heerlijk, het krantje!

Het nieuws in de NewStraitsTimes bericht over dezelfde onderwijs zaken als het NL-se nieuws.  ‘Will scrapping Exams make a better education system? of ‘Students must be taught how to develop their emotions’ of Exams axed to make pupils creative, motivated’ of ‘Teachers will discover potential ensure that pupils enjoy going to school.’

We leren veel door het lezen van de krant. Zo zien we veel ‘public auctions’ – veilingen – omdat de huizenmarkt hier in het slob zit. Europa neemt geen palmolie meer af. En is Maleisië een seculiere staat?

We leren ook door te praten met personeel, Grab drivers, bewoners van onze flat, het kijken naar mensen, het inhaleren van verschillende culturen, het gewoon hier mogen zijn.

Morgen vliegen we naar Sumatra waar we een huis aan het Toba meer hebben gehuurd bij een Nederlandse eigenaar. We hebben er zin in!

We zijn dankbaar voor dit leven.

 

Weer genieten in Azië

China

Na 7 maanden in NL, vertrekken we weer richting Azië.

Ons vertrek werd vooraf mede intensief door alle afstemming die nodig was met de directie van de Middelbare School, leerkrachten en het Examenbureau.  Het is niet niks als je de helft van ieder schooljaar geen lessen volgt maar wel geheel volgens planning de tussen- en einddoelen behaald wilt hebben bij terugkomst. Als moeder en leerkracht houd ik hier het overzicht over maar degene die het werkelijk moeten doen zijn onze 3 middelbare scholieren.

De resultaten die er ieder jaar behaald worden, mijn diepe geloof in onze experimentele maar verantwoorde en onderbouwde wijze van educatie en het simpelweg kijken naar onze kinderen en hun behoeftes, heeft ook de Onderwijsinspectie bereikt. De brief die Dagmar vorig schooljaar gegeven heeft aan de Onderwijsinspectie, zorgde voor een uitnodiging met twee medewerksters in Utrecht. Dagmar gaat mei 2019, tegen alle huidige standaarden in, Examen doen in 4 vakken. In een later Blog zal ik dit uitgebreid beschrijven.

Onze reis begint met een zakelijk intensief programma in China. Via Hong Kong steken we de grens over waarna we met de metro doorreizen naar een rustig, centraal gelegen 2-kamer appartement. Na jaren van tijdsinvestering, weten we inmiddels hoe we het meest praktisch reizen.

Hong Kong is de meest bezochte stad ter wereld, Macau staat op nummer 5 en Shenzhen op plaats 10. We zullen de komende periode in alle drie verblijven. In zulke grote steden is het zeer fijn als je de weg een beetje kent. De stad waar wij verblijven, Shenzhen telt meer dan 25 miljoen inwoners.

We hebben een planning gemaakt waarbij we rekening houden met de ligging van onze huidige en nieuwe mogelijke suppliers. Een uitgeprinte kaart van alle kleuren metrolijnen inclusief stipjes met haltes en de metro Exit van onze suppliers dragen we bij ons. Daarnaast een inschatting van de tijd die het kost om vanaf de metro met een auto naar onze afspraken te gaan. Gelukkig staat onze supplier meestal met een bedrijfsauto klaar bij de metro.

Met onze kinderen wordt afgesproken wie mee gaat en wie ‘thuis’ blijft. Ze leren veel van het bezoeken van fabrieken maar het is ook zeer vermoeiend. Onze planning blijkt goed te zijn. Dat komt echt door de ervaring.

Het enige dat ieder jaar weer een struggle is, is het avondeten. Dineetjes met suppliers zijn zeer gezellig en opbouwend maar het aangeboden eten is niet ons ding. Het is moeilijk iets geschikts te vinden. De Mac Donalds is dan vaak geen gezonde maar wel een goede optie.

Vooraf hebben we op Bol en Amazon gezocht naar topproducten en net zo lang online gezocht, tot we de supplier erbij vonden. En zo gaan we alleen die bedrijven af waarvan we hopen dat ze goede kwaliteit écht leren iPad Cases en telefooncases kunnen leveren. Doel van deze reis is het verder opzetten van een Brand zodat onze EAN nummers uniek zijn en de online concurrentie hierdoor vermindert.

Dagmar leert al op zeer jonge leeftijd dat ze dit moet doen. Ze besluit een nieuw product – een chique Airpod houder van leer met ingebouwde Fidget Spinner – in te kopen met een door haarzelf ontworpen Logo erop. Wij zouden dit product nooit gekozen hebben maar zij besluit het toch te doen. Nog dagelijks verkoopt ze online de USB stick die ze twee jaar geleden ontworpen heeft. Die USB stick kwam ‘van binnen uit’ nadat ze trends had bestudeerd. Deze investering komt doordat ze iets ziet en verleid wordt. Wij hebben in het verleden in Shenzhen regelmatig impulsief gekocht omdat we iets mooi vonden, zonder online studie vooraf. Deze producten blijken moeilijker verkoopbaar.

Deze reizen met ons gezin zouden niet mogelijk zijn zonder het bedrijf Webster. We kunnen vertrouwen en bouwen op Sterre en het héle gezin. Zij ontvangen alle goederen uit China, ordenen en labelen deze, versturen dozen naar Bol en Amazon en verwerken de losse bestellingen van de Webshops. Heel fijn!

De periode in China is productief voor ons allen. Met een goed gevoel sluiten we het af, reizen met de metro terug naar Hong Kong, nemen de boot naar Macau en vliegen naar Thailand.

Het zwembad lonkt!

Gemak

Daar zitten we dan, 2 kamers naast elkaar geboekt, een terras met uitzicht op het zwembad, de zon schijnt. Na het drukke China voelt het alsof hier de reis begint.

“Leg jij de borden neer?” vraag ik Jade. “Heb je deze uit?” roept ze, terwijl ze wijst naar een stapeltje papier op de hoek van de tafel.

Na mijn “Jaaaaaa, die op de hoek kun je altijd pakken,” dekt ze de ontbijttafel met brood, beleg en 5 pagina’s Happinez.

Ik denk terug aan ons vertrek. De meeste koffers zijn gevuld met schoolboeken, mijn kleding vult niet meer dan één handbagage.  Totdat Wim de enorme stapel Happinez tijdschriften ziet. “Je gaat toch niet al die tijdschriften meesjouwen?” Hij legt ze op een weegschaal. “Die dingen wegen 500 gram per stuk!”

Ik besluit een groot deel toch mee te nemen. Laptoptassen worden opgevuld met kilo’s leesmateriaal. Iedere reis haal ik immers vele mooie woorden uit deze bladen. Ik weet hoeveel plezier ik hiervan krijg.

Na het ontbijt ruimen we de tafel af. De ‘borden’ worden dichtgevouwen, tot een prop opgefrommeld en weggegooid. De stapel tijdschriften slinkt gestaag.

“Je verklaarde me voor gek he, maar toen wisten we nog niet hoe veelzijdig die tijdschriften zijn!” zeg ik lachend tegen Wim.

“Bedankt mam!” roept Dagmar, “wij zijn zo klaar met afwassen!”

 

100.000 piemels

“Mieke, volgens mij hebben je zoekwoorden in Engeland meer verkopen opgeleverd.”

Nadat we vorig jaar geblokkeerd zijn geweest op Amazon om onbenullige redenen, heb ik me lang afzijdig gehouden van pogingen om alle tips om online conversie te verhogen, toe te passen op ons account. Liever minder omzet dan geen omzet op dit enorme platform.

Dit najaar durfde ik het aan en werden aanpassingen gedaan. En nu hoor ik Wims woorden …

Gedreven ga ik aan de slag. In de andere EU-landen worden titels geoptimaliseerd, keywords bestudeerd en in de backend toegevoegd.

Iedere aanpassing wordt geaccepteerd door Amazon. Totdat … we een melding krijgen dat een productspecialist naar één gewenste aanpassing extra zal kijken. Oh nee! ’t Zal toch niet?

Waarom heb ik in godsnaam de titel van onze USB stick piemel, jaja, één van onze eigen ‘designs’ in Spanje willen wijzigen? Waarom wilde ik de ‘Pene USB’ voorzien van het extra woord ‘Penis?’ Hoe kon ik zo stom zijn?

’s Nachts word ik helemaal gek van bezorgdheid. Honderduizenden piemels schieten door mijn hoofd! Lichte huidskleur, donkere huidskleur, 7 cm lengte USB stick, oh nee, welke zoekwoorden heb ik gebruikt; toch alleen degenen die geschikt zijn voor volwassenen? Even nogmaals goed checken. Sommige Cute USB sticks zoals de USB stick Panda hebben zoekwoorden als ‘gift for 10 year old.’ Ik heb per ongeluk toch geen ‘copy and paste’ gedaan? Weer even de PC opstarten. Pff gelukkig, daar heb ik goed op gelet.

We zullen toch niet geblokkeerd worden om notabene een penis USB?!!

Tegen zonsopgang val ik in slaap. 2 uur later zitten we alweer aan het ontbijt.

“Jongens, ik heb de hele nacht niet geslapen omdat ik aan piemels dacht. Ik kan ze niet meer zien of horen!”

Grote hilariteit en grappen van 3 [4] pubers ….

De dagen erna horen we niets van Amazon. Ik krijg het bijna niet gerelativeerd. Het is hoogseizoen voor ons, ’t zal toch niet? Mijn hoofd zit barstensvol met Penissen in alle talen, kleuren en maten. En iets wat je aandacht geeft, groeit, dus je begrijpt …

We fietsen naar het strand. Dagmar zit naast ons, Sam en Jade duiken door de golven. Wim checkt zijn mail. En dan …. eindelijk …. het verlossende woord … ze gaan de titel niet aanpassen en alles zal bij het oude blijven.

Ik ren het strand op! Er komt me een hoop opgekropte spanning uit! Ik ren terug, doe mijn bikini aan en duik de zee in om de kids extra te knuffelen. “Ik ben zo blij, oh, wat ben ik opgelucht!” roep ik. “Nou mam, dat zien we. Eindelijk hoef je niet meer aan piemels te denken!” zegt Dagmar “en weet je wat mama, zoek dadelijk in het restaurant maar een drankje uit, ik trakteer!”

 

Ladyboys  in Thailand

“Is dat ook een man, wow, je ziet het niet! Echt bijzonder dat het hier zo gewoon is. Daar kan NL nog veel van leren,“ roept Dagmar. We zitten in een koffiezaakje. “4 Mocca Frappé and 1 hot cappuccino please.” Allervriendelijkst herhaalt de Thaise serveerster ons. We krijgen een stralende lach, haar volle lippen flink geaccentueerd met rode lipstick. Je moet écht goed kijken om te zien dat ze een man is!

Een prachige cassiere laadt mijn boodschappen in een plastic tasje bij de supermarkt 7-Eleven. Onopvallend probeer ik haar te observeren, intussen genietend dat ik zelf mijn tas niet hoef te vullen. Het intrigeert me dat transgenders aan deze kant van de aardbol zo alom vertegenwoordigd zijn en nog beter; gerespecteerd worden.  Ze geeft me de boodschappen en een “Thank you, have a nice day!” Ik geniet.

Niemand lijkt hier op te kijken van de Kathoey, zoals de mannen hier worden genoemd. Sommigen ondergaan daadwerkelijk een operatie, anderen nemen siliconenborsten maar wat vooral opvalt is de enorme gemeenschap, geintegreerd in de maatschappij.

We zitten in een Café Restaurant. “Weten jullie wat hier in Thailand ook opvalt en wat ik geweldig vind?” De kinderen en Wim weten het meteen. “Er zit hier bijna niemand op zijn mobiele telefoon!” Groepjes jongeren praten, lachen, kijken wat rond en slechts een heel klein percentage heeft een mobieltje in de hand. “Was dit op school ook maar zo,” zegt Sam. “Iedereen zit in de pauze op zijn telefoon en dan pak ik ‘m ook maar omdat iedereen op zijn telefoon zit.”

Met een huurauto rijden we door Zuid-Thailand. We passeren spontaan paradijselijke stranden, nationale parken, weelderige natuur, watervallen en vele enorme rotsformaties. “En weten jullie wat mij opvalt?” zegt Wim. “De mensen rijden over het algemeen rustig en er wordt nauwelijks getoeterd. “

Thailand blijkt voor ons een heel fijn land te zijn. De Thai zijn over het algemeen rustig, er zijn geen opdringerige verkopers. Stemverheffingen horen we nauwelijks en zelfs de vele honden op straat blaffen niet. Boeddhistische honden, haha. Het is echt opvallend. Al met al laat men ieder zijn ding doen in een toch zeer levendige omgeving.  De mensen zijn supervriendelijk, alles is voorradig, we hoeven niet te zoeken. Op iedere hotelkamer is drinkwater, in de supermarkt brood en de lokale green Curry is werkelijk verrukkelijk!.  We hebben een top tijd !

Luxe in Maleisië

Ooit de faciliteiten van een sauna en sportcentrum áán huis gehad? Je deur uitlopen en rechtstreeks het water in plonzen? Een trapje omhoog om te gaan fitnessen? Op je eigen terras genieten van de warmte terwijl de zon je pas gewassen kleding vrijwel direct droogt?

Na het drukke China en het prachtige Thailand is dit dé plek om de komende maand in rust te werken.  Alles glimt in het pas opgeleverde Airbnb appartement in Penang. We zijn de eerste huurders, alles is nieuw. Een appje van onze host geeft aan hoe graag ze wil dat we het goed hebben. “Anything else that you need? We can get it in one purchase.”

En zo worden via de Maleisische online grootste site Lazada – laten we dit platform nu net onderzoeken voor onze eigen producten – spullen afgeleverd bij ons.

Sam en Jade kunnen hun huiswerk afmaken en zich voorbereiden op de Toetsweek. Dagmar kan meters maken ter voorbereiding van haar Examen. Ik kan aan mijn boek gaan werken en Wim gaat zich richten op vernieuwing van onze webshops met Magento 2. En we gaan beslissen welke nieuwe producten we in 2019 gaan voeren.

Dolenthousiast zijn we bij alle herkenbare lekkers in een luxe supermarkt. Tassen vol ingrediënten voor de komende feestdagen en huiselijkheid worden ingeslagen.

Alleen jammer dat de Kerstboom die we als ‘special package’ ingecheckt hadden op het vliegveld in Thailand, zijn weg niet wist te vinden. Daar stonden we dan, om 01.00 uur ’s nachts bij de loopband, alle koffers compleet, te wachten op een Kerstboom die niet aankwam, haha!

“Are you Maria? We found your Christmas tree!” Vliegtuigmaatschappij Air Asia belt ons op. “We will bring it to your Condo!”

En zo vult de Thaise kunstboom onze Maleisische huiskamer! De fan staat voluit omdat het warm is. We openen de envelop – gekregen van Marcel en Simone – met  de tekst ’15 december openmaken.’ De Gouden Opblaasletters en mooie woorden worden dankbaar ontvangen.

“Ik vind het echt gezellig mama, een kerstboom,” zegt Sam.

 

Schoolkamp in Kota Bahru, Maleisië

“Can we stay here? We drove all day and don’t have a hotel yet.” We zijn beland in Kota Bharu, aan de Oostkust van West Maleisië na een lange intensieve slingerroute dwars door het land (70% van Maleisië is puur natuur, prachtig!). Deze stad met veel traditie en cultuur is het islamitisch centrum van het land.

“If you don’t mind there is a school camp ‘Education in Good Behaviour’ tomorrow, you can stay in our hotel, no problem. It can be a little noisy,” horen we de eigenaar zeggen. “Wat leuk,” zeg ik tegen Wim, “ik ben wel benieuwd hoe dat hier morgen is. Super voor onze kids.”

Na een goede nachtrust horen we de volgende ochtend een grote groep meisjes en jongens (een gemengd kamp) het terrein oplopen. De meisjes zijn traditioneel gekleed, van top tot teen bedekt zoals nagenoeg alle  moslima’s in deze regio. Het zijn vooral de hoofddoekjes van de meisjes die me opvallen omdat ze zwart van kleur zijn. Prestigieuze kostscholen leiden scholieren in deze regio op tot ‘Expert in Islamic Religion.’ Ouders doen er alles voor om de best scorende kinderen op een van deze scholen te krijgen.

Nieuwsgierig lachen ze naar ons. Wij groeten hen, zij ons, we observeren hen, zij observeren ons. De blonde lange wapperende haren, korte broekjes en spijkerbroek met gaten van onze kids trekken de aandacht.  De meiden hebben slaapzalen aan ‘onze kant’ van het terrein, de jongens slapen ‘aan de overkant.’ Even later komt uit een microfoon de luide stem van de leider. In veel Aziatische landen is het vrij normaal om de hele omgeving via een microfoon deelgenoot te maken. De kinderen in de leeftijd van 13-18 jaar gaan aan tafels zitten en schrijven ijverig notities op ‘to become a better person.’

We worden uitgenodigd om mee te eten uit de grote pannen. Een van de jongens is wel geïnteresseerd in onze Dagmar. We oefenen “Ik houd van jou” in het Nederlands en Maleisisch. Dagmar mengt zich tussen de meiden in een kring. Sam praat met enkele begeleiders. Jade gaat samen met een jong meisje slijm maken en verstoppertje spelen.

Uren later … via Instagram worden profielen gedeeld, de uiterlijke verschillen en gedragingen tussen ons en hen besproken. De buitenkant is wat we zien en denken te kennen. Deze meisjes vinden het prettig om gekleed te gaan zoals ze gekleed zijn en missen vooral de aandacht van hun ouders nu ze op een Internaat zitten. De stroom is inmiddels uitgevallen, het is pikkedonker, de prachtige warme avond brengt veel gezelligheid.

“Hee mam,” komt Dagmar naar ons toegelopen, “deze Maleisische meiden kijken precies dezelfde Netflix flims als ik en halen dezelfde inspiratie uit bekende YouTubers die ik volg! Dat verwacht je toch niet! En ze spreken echt perfect Engels!”

De volgende ochtend wil ik toch wel héél erg graag in het kleine opzetbadje kruipen dat er speciaal voor toeristen is neergezet. Mijn lijf is zo warm. Wij zijn, in hun ogen, al zo schaars gekleed. Ga ik me nu aanpassen aan hen door het badje niet te gebruiken of blijf ik dicht bij mezelf en laat ik me door het water afkoelen?

Na even dubben ‘Wat doe ik ermee’ blijkt de middenweg de oplossing. Jade gaat met me mee. We bedekken onszelf zo met wapperende handdoeken dat niemand iets ziet totdat we in het badje zitten. Ik vraag hen om geen foto’s van ons te maken, wat geen probleem is.

Bij het afscheid wordt veel gelachen, online gegevens worden met nog meer kinderen uitgewisseld en er worden foto’s gemaakt.

In de weken erna probeert Dagmar in de gedachten van moslima YouTubers te gaan om nog beter te begrijpen hoe zij de wereld zien.
Ze krijgt via Instagram van een van de meisjes te horen dat ze nog nooit eerder met een blank meisje hebben gesproken en dat ze het fantastisch vonden.

Dit zijn levenslessen die niet in een reisgids te vinden zijn… ik ben dankbaar.

 

 

 

Maleisië; een mooie mix tussen Maleisiërs, Chinezen en Indiërs