1,2 miljoen views! Een droomstart voor Jaduuhhh hot noodle op Tik Tok

“Ik ga ook eens een doel stellen,” zegt Jade (14 jaar) begin januari aan het ontbijt.

“Ik wil een viral video op Tik Tok. Dat lijkt me wel leuk.”

Ze weet hoe het voelt. Een andere video van haar is twee jaar geleden viral gegaan. Ook is ze ooit gepromoot door een YouTuber. Ze was toen dagelijks intensief bezig met het opnemen van haar zelfbedachte dansen en turn moves. Ze bewerkte haar video’s, zette er muziek onder, liet daar wat filters overheen gaan en plaatste daarna een volledig gestripte video. Heel creatief!

Daarna is ze een tijdje gestopt omdat het naar Tik Tok veranderde (het was eerst Musical.ly) en Tik Tok een tijd minder leuk werd.

Ik kijk haar aan. “Jij bent toch niet zo van het doelen stellen?”

“Nee, ik doe omdat ik het leuk vind. Ik wil een challenge om te kijken hoeveel volgers ik voor het einde van de reis kan bereiken op een nieuw account.”

Jade leeft heerlijk bij de dag en maakt zich niet veel zorgen. Ze denkt niet veel vooruit en doet vooral waar ze zin in heeft. Qua school doet ze wat ze moet doen en niet meer. Ook is ze niet snel van haar stuk te brengen en heel belangrijk; ze geniet!

Even later zie ik haar denkend op bed zitten. “Mam, wat voor naam zal ik verzinnen?”

“Misschien iets met je eigen naam erin?”

“Ik wil niet dat mijn vrienden weten dat ik een nieuw account heb.”

Ze besluit zichzelf ‘jaduuhhh’ met als ondertitel ‘hot noodle’ te noemen.

Als ik terugkom van het broodjes halen, zie ik haar in de weer met haar telefoonstandaard bij het zwembad. Een video wordt opgenomen en daarna edit ze er tekst bij. De video duurt slechts 9 seconden.

Enkele jaren geleden las ik dat jongeren maximaal 6 minuten naar een You Tube video kunnen kijken. De Tik Tok generatie brengt dit terug tot maximaal 1 minuut. Het is het snelst groeiende online platform voor jongeren op dit moment.

Sinds Jade allerlei verplichtingen op de middelbare school heeft, is ze minder actief bezig maar deze reis zien we haar weer op Tik Tok dansjes imiteren, memes (grapjes) verzinnen en turnen. Nagenoeg alle muziek kan ze meezingen. Al begrijp ik de humor lang niet altijd, het is leuk om te zien wat ze allemaal bedenkt. Tik Tok zet aan tot bewegen en jezelf creatief uiten.

En dan … gebeurt het! Jade’s wens gaat wel héél snel in vervulling!

Haar vriendin in NL vraagt (slechts enkele uren na het plaatsen van de video) of ze een nieuw account heeft. Huh? Hoe kun jij dat weten?

De vriendin zit op Tik Tok en blijkt Jaduuhhh als ‘aanbevolen video’ te zien te krijgen en herkent haar! Tik Tok heeft haar video op de ‘For You’ page gezet.

Even later volgen er meer reacties. Zelfs vrienden van Sam zien de video. En vanuit Australië krijgt ze reactie van haar IBF’s (Internet Best Friends) die haar herkennen.

Nog geen 24 uur nadat ze de video heeft geplaatst, heeft ze meer dan 1 miljoen views (inmiddels 1,2 miljoen). 10 % liked de video (120.000 tieners!) en binnen een paar dagen heeft ze 2669 volgers.

Een droomscenario voor een ‘beginnende’ Tik Tokker !

“Zo, ik heb mijn doel bereikt,” zegt ze nuchter.

 

Geluk bij een auto-ongeluk

“Het ziet er goed uit,” zegt Wim, terwijl hij mijn arm vasthoudt en de wond inspecteert. “Het is nog een beetje dik maar het geneest goed.”

We zitten in de tuin van het hotel, de tafel vol met EHBO spullen.

Ik kijk naar hem terwijl hij zachtjes met een watje de jodium op de hechting aan de achterkant van mijn arm dept, er een gaasje overheen legt en er vervolgens een rekverband omheen rolt. De wijze waarop hij me dagelijks verzorgt, vertedert me.

De afgelopen dagen waren dan ook best spannend.

1 januari nam ik met de fiets de bocht naar rechts iets te ruim. In een land waar men ook rechts rijdt, is dit eigenlijk zelden een probleem. Behalve deze keer. Een auto reed me aan. De chauffeur was afgeleid omdat hij 6 kinderen achter in zijn auto had.

Dagmar en Wim fietsten achter me en zien het ongeluk gebeuren.  Ik lig op mijn buik op de grond. “Gaat het, gaat het?” hoor ik Dagmar in paniek vragen. “Mama, gaat het?”

“I am so sorry,” zegt de chauffeur. “I am a doctor, can I check?” Hij aait me over mijn schouder. “Je moet naar het ziekenhuis,” zegt Wim. “Het ligt open.” Ik voel me beroerd worden. Dagmar blijft roepen. Met haar eerste blik denkt ze te hebben gezien dat het bot uitsteekt. Dit is niet zo.

Ik vraag of de dokter ons naar het ziekenhuis kan brengen. Ik wil niet wachten en wil gaan liggen.

“I will pay the hospital, you do not worry,” hoor ik hem in de auto zeggen (later vragen verschillende Vietnamezen me of de chauffeur de rekening betaald heeft, dus dat is nogal belangrijk hier). “Gaat het mama, gaat het?” blijft Dagmar in de auto vragen. Ze is ontzettend lief en bezorgd en heel voorzichtig met me.

In het ziekenhuis wordt de wond (geen wachttijd!) direct gedicht door een fijne arts. De chauffeur is er ook bij tijdens het hechten en houdt nauwlettend in de gaten of alles correct verloopt. “I am so sorry,” zegt hij herhaaldelijk, terwijl hij me bemoedigend aanraakt. Omdat hij er meerdere malen op aan dringt, laten we ook nog een CT-scan maken om de chauffeur gerust te stellen. Hij wil er zeker van zijn dat er niets gebroken is.

Als het erop zit, rijdt de chauffeur ons terug naar de fietsen die langs de weg zijn gezet. Ik ben hem meer dan dankbaar voor alle goede zorgen. Meer kan hij niet doen.

‘Arme arm..’ appt mijn schoonzus de volgende dag. Haha, zij weet dat die arm ook al een tenniselleboog heeft!

De hele week houden we nauwlettend in de gaten of er niets gaat ontsteken. Ik wil de voorgeschreven antibiotica niet slikken dus voel me extra verantwoordelijk. Het besef dat ik veel geluk heb gehad, overheerst. Mijn hoofd of lijf had tussen de wielen kunnen komen (of nog erger)! Ook een tetanusspuit wordt gehaald.

Dagmar heeft, in figuurlijke zin, ook een flinke klap gekregen. Ze hoort steeds het geluid van de botsing en de beelden in haar hoofd verergeren. Ze heeft er echt last van. We proberen samen enkele keren dezelfde route opnieuw te rijden, praten erover en maken fietsafspraken. Maar het leed is geschied. Dit zal tijd nodig hebben.

9 januari gaan Wim en ik terug naar het ziekenhuis.

Gelukkig, ‘mijn’ dokter is er weer! “Oh, you are lucky, it looks good!” zegt de man enthousiast. En terwijl hij de hechtingen verwijdert, horen we hem trots zeggen: “I was your doctor last week!” En als hij klaar is: “You pay me 200.000 Dong (8 euro).”

Als we de behandelkamer uitlopen kijkt hij me aan en zegt: “You are beautiful!” Ik lach. Wim lacht ook. Dan wijst hij ook naar Wim: “You are beautiful!” Haha, bedoelde hij nu jou of mij of ons allebei?! Gewillig poseert hij nog even voor onze camera, waarna we het ziekenhuis uitlopen.

Een dokter die je zwart kunt betalen, die poseert voor de foto én ons mooi vindt! Geweldig!

Eind goed, al goed.

“Koffie? Kom, we gaan weer reisplannen maken!”

 

Dit verhaal was eigenlijk af, tot ik dit meemaakte:

3 dagen later komen we de dokter – ver weg van alle toerisme – 50 (!) kilometer verderop toevallig weer tegen! Ik herken hem en hij spreekt ons aan. Hij kijkt nog een keer naar mijn litteken. Hij wijst dan naar ons beiden en zegt: “You are beautiful!” Wéér!

Ik zeg hem dat hij een cadeautje (we staan tussen wat marktkraampjes) mag uitzoeken voor zijn dochtertje. Hij kiest … een dokterskoffertje.

 

 

Game succes met 150 Ping voor Sam

“Mama, over twee weken is er een groot gaming event op Fortnite!” zegt Sam. “Dat is 3 dagen achter elkaar 4 uur per dag gamen en je kunt er prijzen mee winnen. Mag ik daar een keer aan meedoen?”

“Natuurlijk mag je dat. Je kondigt het ver van te voren aan, dus daar kunnen we rekening mee houden. Wat heb je nodig om mee te doen?”

Ik snap nauwelijks iets van de Game wereld. Sam mag een uur gamen per dag. We hebben hem deze reis aangegeven dat als hij ons duidelijk aangeeft wat zijn doel is om iets te bereiken met gamen, dan mag hij meer gamen. Als juf kan ik het niet laten om het Gamen op een educatieve manier te benaderen. Wil hij bijvoorbeeld beter worden in een bepaald onderdeel, dan zal hij dat gericht kunnen gaan oefenen.

“Mama,” zegt Dagmar. “Weet je dat Sam echt heel erg snel is en ook heel erg sociaal naar iedereen. Ze gunnen Sam (online) echt iets omdat hij altijd zo aardig is. Ze noemen hem ‘Goat’ wat betekent dat hij heel erg goed is. En Sam bedankt iedereen die een reactie plaatst.”

Ik denk terug aan onze vorige reis. Sam vertelde ons toen dat hij met een code wilde gaan werken. Als iemand een code gebruikt om iets online te kopen op een Game, dan zou Sam commissie krijgen. “Wie doet dat nu?” had ik toen sceptisch gereageerd. “Ze moeten dan jouw code eerst invoeren en het jou gunnen voordat ze iets kopen. Werkt dit werkelijk zo?”

We zijn nu bijna een jaar verder. Sam heeft bijna 3000 volgers op Instagram en $ 200 dollar verdiend doordat mensen zijn code gebruiken. Eén voor een worden ze bedankt hiervoor door Sam. Hij reageert positief en vriendelijk op posts van anderen.

“Goh Sam, wat doe jij het goed zeg met je Instagram,” zeg ik hem. “Als jij met één uur gamen per dag zoveel mensen een plezier doet, dan doe je iets heel goed. Sorry dat ik dat niet zo in de gaten heb. Ik vind het best moeilijk te begrijpen hoe dat in de Game wereld gaat.”

Het is zover! De Winter Royale Competitie breekt aan. Het spel wordt in álle werelddelen 3 dagen achter elkaar gespeeld in tweetallen. Je gaat online op zoek naar een playmate waarna je met elkaar vooraf oefent, overlegt en probeert strategisch te spelen.

Met prijzengeld van in totaal 10 miljoen dollar, verspreid over alle werelddelen, is dit een mega happening binnen de Gaming wereld. Sam speelt op zijn iPad. Er wordt namelijk onderscheid gemaakt op welk device je speelt. De meeste gamers spelen op een laptop , playstation, x-box of desktop.

“Ik moet wel een hotel met goede WIFI”, geeft Sam ons duidelijk aan. “Ik speel dan mee met Azië.”

Voor Sam is de uitdaging extra groot. De snelheid van verwerken wordt uitgedrukt in Ping. Normaal gesproken in NL speelt hij op 10 Ping, dat komt omdat NL op korte afstand van de game server in Londen staat. In Azië speelt hij op 150 Ping. Alles wat Sam doet op zijn iPad tijdens gamen, wordt dus langzamer verwerkt. Hoe verder je namelijk woont van een game server, des te langzamer je speelt.

“Die jongen die had beloofd mee te doen, kan misschien niet alle dagen. Hij moet naar een Kerstdiner. Daar baal ik van,” zegt Sam net voordat het spel begint. “Alleen als het goed gaat, mag hij misschien meer dagen.”

Dag 1 van het event moeten we net uitchecken van ons hotel. We zijn inmiddels voor de 6e keer de afgelopen jaren beland in Hoi An, Vietnam. Dit is onze thuishaven in Azië. Het plaatsje heeft de juiste mix tussen avontuur en voorspelbaarheid. En ongelooflijk: we hebben het hotel van afgelopen jaar wéér hélemaal voor ons alleen!

Dat betekent 5 dagen rust om (vooruit) te werken en leren en dan 2 dagen het avontuur opzoeken omdat we de weekenden moeten uitchecken; het hotel draait namelijk op Vietnamese privé feestjes in de weekenden.

Met onze gehuurde brommers rijden we naar een schattig guesthouse in Da Nang. We boeken één nacht zodat we altijd weg kunnen, mocht het hotel niet bevallen.

Dag 1 Gaming
We laten Sam van 16.00 uur tot 20.00 uur achter op zijn bed terwijl wij uit eten gaan. Nog geen uur later krijgen we een appje. “De WIFI is zóóó slecht. Ik kan helemaal niets. Komen jullie me halen?”

“Ik baal zo erg!” zegt Sam. “Vandaag gaat niet meer goed komen.”

We besluiten de volgende dag naar een nieuw hotel te verhuizen, waar de WIFI zeker goed is.

Dag 2 Gaming
Sam sluit aan bij het Oceanië met een nieuwe partner. En het gaat zo goed, dat hij bij de top 75 belandt. We staan allen de laatste minuten buiten de hotelkamer deur te luisteren naar hem om hem niet uit zijn concentratie te halen. Hij lijkt prijs te hebben maar omdat er een tiental spelers ook op de 75e plaats belanden, valt hij net buiten het prijzengeld. Wij vinden het knap dat hij zover komt.

Dag 3 Gaming
In overleg met Sam checken we vroeg uit zodat we na de brommerrit weer op tijd terug in ons eigen hotel zijn waarna hij om 14.00 uur weer meedoet met Oceanië. Zijn bed ligt vol met een eet- en drinkratsoen om de uren door te komen. En ditmaal eindigt hij ook nét buiten het prijzengeld.

Helemaal hieper komt hij vermoeid zijn kamer uit. “Pff… het was zo spannend! En we deden het zo goed!”

“Zou je dadelijk nog een keer willen, weer meedoen met het Midden Oosten?”, vraag ik.

“Zou ik dat mogen?” Sam kijkt ons met grote ogen aan. “Dat is van 22.00 uur tot 02.00 uur!”

“Ach, dit is maar één keer en dag 1 heb je gemist,” zeg ik. “Je doet het zo goed. Andere kinderen gaan stappen met vrienden en komen laat thuis. En het is Kerstvakantie. Wat maakt het uit?”

“Wij gaan gewoon slapen en we horen morgen wel hoe het afgelopen is. Veel plezier!”

Die nacht word ik om 02.15 wakker en check of ik appjes van Sam heb. Niks.

En dan hoor ik hem lopen. Zachtjes loop ik naar zijn kamer.

“Ik heb gewonnen! Oh, we waren zó goed! De 17e plaats! En mijn ping was zo slecht en toch hebben we gewonnen! Ik ben zoooo blij! Het overleggen met elkaar ging heel goed. En we hebben 600 dollar gewonnen. Ieder 300 dollar! Wow!”

Zomaar wat foto’s

Gebukt

“Enjoy your breakfast, mam! Hope you like it!”

De Thaise vrouw van middelbare leeftijd, eigenaresse van het boutique hotel, bukt nederig voor me, haar handen voor haar borst tegen elkaar vouwend, zachtjes achteruit schuifelend.

Ik kijk naar haar terwijl ze weer door haar knieën gaat. Haar been raakt bijna de grond als ze een blanke, gepensioneerde mannelijke gast groet. Hoeveel duizenden keren in haar leven zal deze vrouw al gedienstig hebben gebukt? Er lopen in Thailand veel oude blanke mannen met jonge Thaise vrouwen rond.

In alle vroegte heeft zij ontbijt voor haar gasten voorbereid. Geschilde mango en meloen, eitjes, Thaise gerechten staan klaar. De vershoudfolie zit er met liefde omheen gevouwen, om haar verrukkelijke creaties zo lang mogelijk representatief te houden.

“You want more mango?”

Terwijl ik geniet van haar vriendelijkheid, besef ik dat mijn constructieve gedrag de afgelopen maanden in NL, ook déstructief blijkt. We beten ons – tot op de dag van vertrek – vast in het verbouwen van ons huis tot een huis met extra appartement om zo onze visie op een digitale nomaden bestaan meer blijvend vorm te geven.

Mmm. Heerlijk, zo’n eerste kopje koffie op de dag. De dagelijkse pijn in mijn linkerarm probeer ik weg te wrijven.

“I think you need massa (massage).”

Niet alleen het lijf, ook de geest heeft rust nodig. De gedachten gaan maar door. Open riool in Bangkok (Hé, dat lijkt op de lekkage in ons huis), de vliegtuigslurf (Hé, zo ziet mijn afvoer er ook uit), het zwembad (Hé, hier hebben de versgelijmde nieuwe tegels ook kleurverschil), een bouwmarkt (Hé, hebben we nog wat nodig?).

Hoeveel Westerlingen gaan, net als wij, gebukt onder het vooruit willen komen, doelen bereiken?

De komende maanden mag ik weer los komen van dat wat normaal leek te zijn.

“Thank you só much for your love and kindness.” Ik pak haar handen. “It was a lovely breakfast.“ Ze bukt weer en geeft me haar glimlach.

Ze geeft me zoveel meer dan haar zelfgemaakte ontbijt.

“It was an honour to serve you mam!”

 

Een oefening in loslaten

Het reizen en wonen in Azië is inmiddels zo gewoon geworden voor ons, dat je het kunt vergelijken met een Nederlands gezin dat ieder jaar op vakantie gaat naar een (on)bekende camping of hotel in Europa. Je pakt je boeltje in en vertrekt.

Maar wat maakt onze jaarlijkse reis anders?

Bij een korte vakantie kun je de boel de boel laten, maar als je de helft van het jaar van huis bent, dan vergt dit meer dan ‘even ertussenuit gaan.’

Er is verantwoordelijkheid voor continuïteit op alle fronten.

Je laat je kantoor aan huis achter maar salaris verdienen gaat door.

Je laat de structuur van een schoolsysteem achter maar leren gaat door.

Je laat je huis achter maar dit dient wel onderhouden / bewoond te worden.

 

Wat een organisatie ieder jaar!

Bedenken, beslissen en tot actie komen.Wat moet er nú gebeuren zodat we het komende half jaar weg kunnen?

Wat een planning vooraf met leveranciers, met schooldirectie, mentoren en examenbureaus.

Wat een verhuizing binnen eigen huis!

Geen familie, vrienden en vaste hobby’s die voor afleiding zorgen. Geen feesten, borrel met vrienden in een cafeetje, voetbalavond, kinderen die op de fiets springen om even naar vrienden te gaan.

Geen ontkomen aan als er onenigheid is tussen partners of kinderen.

 

We gaan op reis en nemen alleen onszelf mee. Ik heb er weer zin in!

Echt vakantie op een prachtplek in Hua Hin

Na een week Bangkok reizen we door naar een kustplaats, enkele uren rijden richting zuiden. Dit wordt alweer ons 3e bezoek aan Thailand het afgelopen jaar.
De 9 jaren ervoor stond Thailand niet op ons verlanglijstje. Het is makkelijk reizen, voorspelbaar, lekker eten, niet té avontuurlijk, mooi weer, voldoende afleiding en rustig. Precies waar we nu behoefte aan hebben. De villa ligt 8 km buiten het centrum in een prachtig begroeide omgeving. Met een gehuurd brommertje touren we wat rond.

Online Offline vriendje in Chiang Mai

“Zullen we hier blijven, Mieke? zegt Wim terwijl we samen dobberen in óns heerlijke zwembad in óns privé hotel in Hoi An. “Dan vliegen we vanaf hier rechtstreeks naar Hong Kong op 2 mei en door naar NL en kom je heerlijk uitgerust thuis. Als we nu naar Thailand en China gaan, moeten we nog heel veel sjouwen en zo goed als hier, krijgen we het niet meer.” Hij heeft gelijk. It ain’t get any better than here.

Regelmatig denk ik terug aan Wims woorden als we tóch vliegen naar Chiang Mai, Noord-Thailand waar we een korte rondreis maken. Daarna de bus naar Chiang Rai, een nachtvlucht naar Macau, de boot naar Hong Kong alwaar we een vreselijk hotel hebben. De volgende ochtend de metro in, naar China, sjouwend met ál die koffers de grens over waarna we uitgeput arriveren in het ons bekende Shenzhen.

En dat allemaal omdat ík vond dat het verstandig was om nog voor zaken naar China te gaan. Regelmatig heb ik mezelf vervloekt. Het was een keuze tussen goed zijn voor mezelf (rust) of goed zijn voor de zaak (actie). Weg zwembad. Weg stilte. Weg happy cocktail hour! Want écht nodig was het niet. Die ene keuze zorgde ervoor dat de innerlijke stilte die ik ervoer, al snel verdween. Zoveel nieuwe beslissingen te maken. Waar slapen we? Hoe reizen we? Welke producenten gaan we bezoeken in China?

Wim leeft erg in het moment en kan goed relativeren. Op iedere nieuwe plek is het voor hem weer goed.
Ook de kinderen zijn blij om weer een nieuwe omgeving te leren kennen. Sam heeft zelfs een vriendje bezocht in Thailand!

Tijdens het spelen van de game Fortnite heeft Sam online een jongen ontmoet waar hij veel mee praat. Na hele sessies in het Engels kwamen de jongens er achter dat ze beiden Nederlands spreken. Het vriendje woont zijn hele leven al in Chiang Mai. “Mama, ik wil die jongen graag bezoeken,” zegt Sam.
“Dat gaan we dan proberen,” zeg ik. Hoe bijzonder is het dat je enkele uren na aankomst in Thailand, je zoon afzet bij een Nederlands gezin dat je nooit eerder gesproken hebt, je ‘veel plezier’ roept en vertrekt?

“Was het leuk?” vragen wij Sam enkele uren later. “Ja, het was heel gezellig. Ik vond het ook wel weer leuk om in een echt huis te zijn (lees: in plaats van in een hotel). En we hebben samen avond gegeten. En pas op het laatst gegamed.”

Tijdens onze 12 dagen in Noord Thailand vieren we Songkran, het Thaise Nieuwjaar. Wat een feest! Iedereen spuit elkaar nat op straat, zodat men gereinigd het nieuwe jaar kan starten.

We zitten daarnaast niet stil. Dagmar heeft in Thailand een Scholarship (via haar Chinese Plusuur in NL) aangevraagd om samen met een vriendin van haar de komende zomer 4 weken in China de taal beter te leren. Vanuit de hele wereld kan men zich hiervoor aanmelden. Er zijn 14 NL-se inschrijvingen waarvan 10 tot 15 mensen zullen worden gekozen. Stap 1 t/m 4 (van de 5) heeft ze al goed doorlopen.

Wim deelt al jaren ervaringen op Google Maps. Enkele weken geleden ontving hij, omdat hij Niveau 6 Local Guide is, een mail waarin hij kan meedingen naar een reis naar de Google-Campus. 200 Guides worden uitgenodigd in Californië. Wim heeft het verplichte filmpje geupload, ge-edit door Jade.

Sam heeft met veel ijver zijn school afgerond en ik krijg een steeds scherper beeld van het boek dat er gaat komen.

’t Komt allemaal goed. Vandaag zijn we aangekomen in Shenzhen (de meiden kennen de weg en zijn al shoppen) en alles is inmiddels gepland. Morgen worden er bij ons hotel Samples gebracht. De komende dagen staan in het teken van het bezoeken van vele nieuwe Suppliers. Ook Jades droom komt uit. Ze krijgt een Airtrack; een soort opblaasbare professionele turnmat (21 kg extra bagage).

Webster, bedankt voor de goed geregelde distributie vanuit NL zodat deze reizen mogelijk blijven voor ons!
Familie en vrienden; heel fijn als we jullie weer zien!

Wat zijn we de afgelopen 10 jaar verrekte goed geworden in reizen! De afgelopen 6 maanden waren prachtig.

 

Het was weer mooi deze reis …

Een prachtige tijd